الهــــی! به مــــــردان درْ خانه ات
به آن زن ذلیلان فـــــرزانــــــه ات!
به آنان که با امـــــر "روحی فداک"
نشینند و سبـــــــــــــزی نمایند پاک!
به آنان که از بیـــــــخ و بن، زی ذی اند
شب و روز، با امــــــرِ زن می زیَند!
به آنان که مرعــــــــــوبِ مادر زنند
ز اخلاق نیکـــــــــوش، دم می زنند!
به آن گـــردْ گيرانِ ايّـــــــــــامِ عيد
وانت بـــــــــــار خانم به وقت خريد!
به آن شیــــــــــــر مردانِ با پیشبند
که در ظـــرف شستن به تاب و تبند!
به آنان که در بچّــــــــــه داری تکند
یلانِ عوض کــــــــــــردنِ پوشکند!
به آنان که بی امــــــــــــر و اذنِ عیال
نیاید در، از جیبشان یک ریــــــــال!
به آنان که با ذوق و شــــــــــوق تمـام
به مادر زن خود بگویند: مـــام !
به آنان کـــــه دامـــــــــادْ سـرْخانه اند
مطيـــــــع فرامين جانانــــــــــــه اند!
به آنان که دارند بــــا افتخـــــــــــــار
نشان ایزو... نَه! "زی ذی نُه هزار" !
به آنان که دامـــــــن رفــو می کنند
ز بعد رفــــــــویش اُتـــو می کنند!
به آنان که درگیــــر ســــوزنْ نخ اند
گرفتـــــــــــار پخت و پز مطبخند!
به آن قرمــــــــه سبزی پزان قَدَر
به آن مادران به ظاهــــــــــر پدر!
الهـــــــــی! به آهِ دلِ زن ذلیــــــل
به آن اشک چشمانِ "ممّد سبیل" !
به تنهایْ مردان که از لنگـــه کفش
چو جیــــــــغ عیالانشان شد بنفش!
که ما را بر این عهـــد کن استوار!
از این زن ذلیلی مکن برکنـــــــار!
به زی ذی جماعت، نِما لطف خاص
نفرما از این یوغ، مــــــا را خلاص!
(روحی فداک=روح من فدای تو باد، در اینجا منظور "قربونت برم!)
(مرعوب=ترسیده، از ریشه ی رُعب و وحشت)
(زی ذی=زن ذلیل)
(یوغ=گاوآهنی که به گردن گاو می انداختند تا زمین را شخم زند!)
گنبد مسجد شهر از همه فاضل تر بود